|

Dlaczego Jeszua wzbudzał nienawiść?

Pytanie: „Czym różni się to coś, co potrzebuje uzdrowienia od doskonałej istoty, którą jesteśmy?”

Odpowiedź: Nie ma między nimi różnicy. Kiedy pozostajesz w Prawdzie, będąc doskonałą istotą, którą jesteś, odkryjesz tam brak oporu.

Umysł, który chce zrozumieć, co ma zostać uzdrowione, czy też umysł, który mówi: „No cóż, coś mi się pokazuje, ale i tak wiem, że tym nie jestem, tak więc po prostu poprzebywam sobie w jakiejś uduchowionej krainie.” – taki umysł trwa w oporze.

Utracił swą pokorę. Przestał ufać, że Ojciec wszystkich rzeczy wie, jak zaprowadzić go do domu. A dom ten to powrót do miejsca, w którym stajesz się chętny, by pozwolić, aby coś szerzyło się poprzez ciebie.

UZDROWIENIE (DROGA SERCA, LEKCJA 8, PYTANIE 2)
Copyright by Jayem
Tłumaczenie: Maria i Rafał Wereżyńscy
www.DrogaMistrzostwa.pl


Jeszua – jak Maria Magdalena – zawsze szczery.

Nie proś o siłę. Po prostu ZAUFAJ.

Dlaczego Jeszua zbudzał nienawiść?

W Liście 6 odpowiedź jest właściwie podana wprost: Jezus miał wzbudzać nienawiść dlatego, że zagrażał systemowi wypierania i kontroli, na którym opiera się zarówno ego jednostki, jak i „zbiorowy porządek”.

U Erica Berna gra może istnieć tak długo, jak długo jej ukryty poziom pozostaje… ukryty. I Jezus i Berne mówią o lękach psychologicznych, choć oboje nazywają je „demonami”.

Kiedy ktoś nazywa ukrytą transakcję, przestaje uczestniczyć w scenariuszu albo odmawia przewidzianej dla niego roli – wtedy cała konstrukcja zaczyna się chwiać.

Dlatego Berne zwraca uwagę, że Dziecko w nas lęka się szczerości, ponieważ szczerość niesie ryzyko zdemaskowania.

Akurat mam okazję na bieżąco obserwować ile spontaniczności, bezpośredniości i autentyczności trzeba stopniowo ograniczyć, skorygować i dostosować, żeby nauczyć człowieka funkcjonowania w społeczeństwie.

Dlatego duchowy postulat „powrotu do bycia jak dziecko” niezmiennie mnie bawi. Nie jestem pewna, czy wszyscy, którzy tak chętnie go powtarzają, zdają sobie sprawę z konsekwencji tego zalecenia.

Korzyści z pracy z seksualnym cieniem

Obie płcie osiągają ogromne korzyści.

W drugim stopniu gry w Gwałt, Berne pisze wprost, że zaloty mężczyzny są dla kobiety tylko uboczną satysfakcją, natomiast „główną przyjemność czerpie ona z odtrącenia go”. Dalej dodaje, że doprowadza mężczyznę do większego zaangażowania i „cieszy się widokiem jego porażki”.

Istnieje zasadnicza różnica między erotycznym napięciem, które pozostawia przestrzeń na wolność obu stron – również wolność do wycofania się, a grą psychologiczną, w której drugi człowiek staje się narzędziem regulowania własnych deficytów.

Czym innym są niedopowiedzenia, niepewność, droczenie się, wzajemne zaczepki czy lekki flirt, w którym obie strony zachowują swobodę i poczucie bezpieczeństwa.

Mogą się do siebie zbliżać, ale mogą też wycofywać, sprawdzając, co dzieje się w nich samych, kiedy dystans między nimi maleje lub rośnie. To naturalna przestrzeń do eksperymentowania z bliskością, poznawania własnych granic i regulowania lęku przed intymnością.

Napięcie przecież służy wzajemnemu poznawaniu siebie i stopniowemu oswajaniu intymności. Pozwala sprawdzać własne reakcje, granice i gotowość na bliskość. Można się zbliżać, oddalać, droczyć, wycofywać i próbować ponownie – bez konieczności zamieniania tego w walkę o przewagę.

Problem zaczyna się wtedy, gdy napięcie przestaje służyć wzajemnemu odkrywaniu siebie, a staje się narzędziem sprawowania władzy nad drugim człowiekiem.

Przecież nikt normalny nie poznaje drugiej osoby i od razu się na nią nie rzuca. Najpierw stara się podtrzymać rozmowę wystarczająco długo…

Zanim się rzuci.

Kiedy człowiek przestaje potrzebować odrzucenia drugiej osoby do regulowania własnego poczucia wartości, kontroli czy lęku przed intymnością, gra traci swoją psychologiczną opłacalność.

Nie dostarcza już tej samej „wypłaty”, więc traci zasadność i cel.

Analiza ta odnosi się do „Gwałtu” trzeciego stopnia, ponieważ w nim elementy gry jaskrawiej się uwydatniają.

Cel: Podstępna zemsta.
Role: Uwodzicielka, Wilk.
Dynamika: (trzeci stopień): Zazdrość o penisa, gwałtowność oralna
„Odczep się” jest falliczna, a „Oburzenie” zawiera silne elementy analne.

Przykłady: (1) Naskarżę na ciebie, ty mały brudasie. (2) Fałszywa kobieta. Paradygmat społeczny: Dorosły — Dorosły. Dorosły (mężczyna): „Przepraszam, jeżeli posunąłem się dalej, niż mi pozwoliłaś”. Dorosły (kobieta): „Zgwałciłeś mnie i musisz za to ponieść pełną karę”.

Paradygmat pschologiczny: Dziecko — Dziecko. Dziecko (w mężczyźnie): „Widzisz, jaki ze mnie zdobywca”. Dziecko (w kobiecie): „Teraz cię mam, ty sukinsynu”.

Posunięcia: (1) Kobiece: uwodzenie; Męskie: uwodzenie.
(2) Kobiece: uległość; Męskie: zwycięstwo.
(3) Kobiece: Atak; Męskie: bezsilność.
Korzyści:
(1) Wewnętrzna psychologiczna — wyrażenie nienawiści i projekcja poczucia winy.
(2) Zewnętrzna psychologiczna — uniknięcie emocjonalnej intymności seksualnej.
(3) Wewnętrzna społeczna — „Teraz cię mam, ty sukinsynu”.
(4) Zewnętrzna społeczna — „Ależ to okropne”, „Sąd”, „Walczcie ze sobą”.
(5) Biologiczna — wymiana reakcji agresywnych i seksualnych.
(6) Egzystencjalna — „Jestem bez skazy”.

Eric Berne, W co grają ludzie

Ciało Chrystusa
Amen.

Kim jest Duch Święty?

Trudno powiedzieć kim jest…

Często to, co określa się mianem „przewodnictwa” – te delikatne intuicyjne „tknięcia”, owe jasne obrazy i wizje, te uczucia pojawiające się w całym ciele – wszystko to emanuje z tej części twej własnej prawidłowej umysłowości.

Wydaje się, że przemawia TO do ciebie z innego miejsca tylko dlatego, że jeszcze nie w pełni pojąłeś, że TO jest bardziej tobą niż to „ja”, którym – jak sądziłeś – jesteś.

DUCH ŚWIĘTY A NADDUSZA (DROGA SERCA, LEKCJA 8, PYTANIE 1)
Copyright by Jayem
Tłumaczenie: Maria i Rafał Wereżyńscy
www.DrogaMistrzostwa.pl

Możliwe, że z tego fragmentu płynie jednak jakaś „prawda praktyczna” i jest ona dużo mniej efektowna niż można przypuszczać, będąc jednocześnie bardziej paradoksalną niż gotowi jesteśmy uznać.

U Junga psychoterapia nie kończy się tam, gdzie ustępuje objaw. Może stać się środkiem dalszego rozwoju osobowości, drogą ku indywiduacji i pełniejszej relacji ego z Jaźnią.

Czyli wcale nie „BÓG MNIE PROWADZI”, tylko moje Ego nawiązuje relacje z Jaźnią, a dzięki temu mogę pozostać naprawdę sobą.

Człowiek zmienia się o tyle, o ile ego przestaje być jedynym ośrodkiem odniesienia i zgadza się służyć czemuś większemu niż ono samo.

Boskość bez ego?

Boskość bez Ego nie potrafi funkcjonować w świecie, ale Ego pozbawione kontaktu z czymś większym od siebie z czasem staje się zbyt ciasne, by pomieścić pełnię naszego „ja”.

Tak czy inaczej, ta konstrukcja zaczyna się więc kruszyć, słabnąć i ostatecznie ustępować Światłu – niekoniecznie w akcie radosnego, dobrowolnego poddania, lecz czasem po prostu dlatego, że wyczerpały się już wszystkie sposoby podtrzymywania iluzji oddzielenia.

Nie zawsze więc człowiek wybiera przemianę z entuzjazmem. Czasem po prostu nie jest już w stanie dłużej pozostawać tym, kim dotąd próbował być.

Jedyną opcją jest więc pozwolenie z innego poziomu na użycie osobowości do działania. Czyli pytanie nie jest „które „ja” jest prawdziwsze?”, tylko które ja jest mi potrzebne w życiu i do czego?

Bo to Ja, którym „sądziłam, że jestem”, może być PARADOKSALNIE właśnie tą formą, przez którą cokolwiek głębszego i większego, ma w ogóle szansę, żeby wejść w relację Z TYM światem.

Czyli to nie jest „ja jestem tutaj, a jakaś zewnętrzna istota mną kieruje”, tylko raczej możemy to odczuwać tak, że istnieje pewien poziom organizacji świadomości, który pozostaje zgodny z całością, nawet kiedy zwykłe „ja” jest po tym doświadczeniu nieco zszokowane, zagubione, zalęknione czy wewnętrznie skonfliktowane.

To trochę przypomina ideę głębszej zdolności psychiki do samoregulacji. Czasem pojawia się coś, co przeżywamy jako „prowadzenie”: nacisk, impuls, kierunek, „tknięcie„, które nie wydaje się w pochodzić z codziennego Ego.

Na poziomie działania może pojawić się zgrzyt. Jaźń potrafi wywierać nacisk na ego i domagać się zmiany. Problem w tym, że sam nacisk niczego jeszcze nie rozstrzyga. Przecież cień też naciska.

Jung nie potrafił różnicować tych nacisków więc i ja nie będę się tutaj wygłupiać, tym bardziej, że w większości przypadków nawet nie wiem o czym on pisze.

Ale skoro żadnego nacisku nie da się całkowicie wyeliminować z ludzkiego życia, to można jednak próbować go rozpoznawać, kontenerować i przekierowywać – a jak to jest silne, to czasem trzeba się temu po prostu poddać.

I porzucić fantazję, że to ja żyję życiem, a nie życie chce żyć się mną.

Ego – nieważne co na nie naciska – i tak doświadcza wtedy „tego czegoś” jako „większego od siebie”, ponieważ źródło doświadczenia nie jest zewnętrzne, a jednak znajduje się poza jego zwykłym polem kontroli.

bóg i demon

bóg jest czymś co ma wzmocnić ego, natomiast demon stanowi dla ego zagrożenie. Tworząc z nich jedność Maczig chciała pokazać, że gdy dzielimy nasze doświadczenia na dobre i złe, napięcie związane z pragnieniem i z lękiem tworzy zamknięty cykl cierpienia.

T. Allione, Nakarmić swoje demony, s. 107

Ten List jest genialny | Czym jest świadomość

Dlatego Jeszua wyciągnął List 6. Bo jest różnica od wzmacniania ego jako funkcji psychicznej – przydatnej – od wzmacniania ego jako substytutu duszy.

Czyli demon osłabia te konstrukcje ego, które podtrzymują fałszywą tożsamość czyli zwykle „jestem niegodna”, „nie pasuję”, „lepiej się wycofać”, „nie warto mówić”, „ustąp”, „nie pokazuj złości”, „stłum gniew”, „nie rób problemu”.

To są sposoby organizowania siebie, które mogły kiedyś chronić, ale później zaczynają ograniczać.

I paradoks polega na tym, że kiedy te struktury słabną, inne funkcje ego właśnie się wzmacniają: zdolność do stawiania granic, obrony własnego stanowiska, zauważania absurdu, nazywania irracjonalności, pozostawania przy sobie mimo nacisku otoczenia.

Według powyższego dzieje się tak, że to, co było w ego nadmiernie rozrośnięte, zostaje osłabione, a to, co było niedorozwinięte, dostaje energię.

Dlatego ten List jest GENIALNY.

Najtrudniejsze w doświadczeniu tego procesu i działania Ducha Świętego albo „Wyższego ja” jest takie poczucie, że „ja tego nie kontroluję”.

Fajnie byłoby spróbować zrozumieć, czym właściwie jest to „Wyższe Ja”, „Wyższa świadomość” nie jako jakaś definicja tylko czym to jest w doświadczeniu?

osobiście nie rozróżniam między czymś takim, jak „wyższe” lub „niższe”. Istnieje po prostu stan bycia świadomym czegoś, i tym właśnie jest świadomość.

DUCH ŚWIĘTY A NADDUSZA (DROGA SERCA, LEKCJA 8, PYTANIE 1)
Copyright by Jayem
Tłumaczenie: Maria i Rafał Wereżyńscy
www.DrogaMistrzostwa.pl

Aha.

Podobne wpisy