||

#12 Cytat dnia

Podobnie w nieświadomości istnieją czynniki, z którymi powinniśmy postępować roztropnie, („Nie stawiajcie oporu złemu”, „Zyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną”, „Synowie tego świata roztropniejsi są niż synowie światła”, a więc: „Bądźcie roztropni jak węże i łagodni jak gołębie”.)

Osobowość maniczna jest z jednej strony potężniejszym od nas czynnikiem obdarzonym wiedzą, a z drugiej — potężniejszym od nas czynnikiem obdarzonym wolą.

Przez uświadomienie sobie treści, na których opiera się ta osobowość, stajemy wobec faktu, że z jednej strony nauczyliśmy się czegoś więcej od innych, a z drugiej — czegoś więcej od nich chcemy.

To nieprzyjemne pokrewieństwo z bogami napędziło biednemu Aniołowi Ślązakowi, jak wiadomo, takiego stracha, że ze skrajnego protestantyzmu na łeb na szyję, pomijając pośrednią stację niepewnego luteranizmu, powrócił na łono czarnej matki — niestety, z największą krzywdą dla swego lirycznego talentu i zdrowia psychicznego.

A przecież już Chrystus, a po nim także Paweł, borykali się właśnie z tym problemem, na co istnieje niemało wyraźnych dowodów. Mistrz Eckhart, Goethe w Fauście, Nietzsche w Zaratustrze znów przybliżyli nam ten problem.

Zarówno Goethe jak i Nietzsche podjęli go w duchu swych przewodnich idei, pierwszy na przykładzie czarownika i bezwzględnego człowieka czynu, sprzymierzonego z diabłem, a drugi na przykładzie nadczłowieka i wyniosłego mędrca, nie znającego diabła ani Boga.

U Nietzschego człowiek pozostaje samotny jak sam Nietzsche, nerwicowiec, wspomagany finansowo, nie znający Boga i ojczyzny. Nie jest to idealna droga dla współczesnego człowieka, który ma rodzinę i musi płacić podatki.

Nic nie może dowieść nierealności świata; nie ma na to żadnego cudownego sposobu. Nic też nie może dowieść nieistnienia nieświadomości. A czy jakiś neurotyczny filozof może nam dowieść, że nie ma nerwicy?

Przecież nie może tego dowieść nawet sobie. Tak więc istniejemy ze swą duszą między istotnymi oddziaływaniami, które mają swe źródło albo wewnątrz, albo na zewnątrz nas, i w jakiś sposób musimy oddać sprawiedliwość i jednym, i drugim.

A to możemy zrobić tylko odpowiednio do naszych indywidualnych zdolności. Dlatego też musimy zastanowić się nad nami samymi, nie nad tym, „co powinniśmy”, lecz nad tym, co możemy i co musimy.

W ten sposób likwidacja osobowości manicznej przez uświadomienie sobie jej treści prowadzi nas w naturalny sposób do nas samych jako istniejącego i żyjącego czegoś, co rozpięte jest między dwoma światami i ich niejasno przeczuwanymi, ale wyraźnie doznawanymi siłami.

To „coś” jest nam obce, a przecież tak bardzo bliskie, jest nami, a przecież nie możemy go poznać; jest to stały punkt centralny o tak tajemniczej strukturze, iż może domagać się wszystkiego — pokrewieństwa ze zwierzętami i z bogami, z kryształami i z gwiazdami — nie wzbudzając w nas zdziwienia, a nawet niezadowolenia.

To coś faktycznie żąda tego wszystkiego, a my nie dysponujemy niczym, co moglibyśmy słusznie przeciwstawić temu żądaniu, co więcej, wiemy, że jest rzeczą zbawienną słuchanie tego głosu.

C.G, Jung, Archetypy i symbole. Pisma wybrane, s. 96-97

Podobne wpisy